Een SATIRE over de Drie Koningen van Goldman Sachs

Eurotop – vrijdag 25 oktober 2013, 15:22

Het is de tweede dag van de Europese top en de regeringsleiders buigen zich over Lampedusa. Begin deze maand kwamen honderden mensen om bij een bootongeluk. De Europese regeringsleiders betreuren wat er is gebeurd, maar toch worden er nog geen harde toezeggingen gedaan.
http://nos.nl/video/566912-europese-regeringsleiders-buigen-zich-over-lampedusa.html


De economische ontwikkelingen in Italië zijn bepalend voor het lot van de euro. Dat heeft bestuurder Jörg Asmussen van de Europese Centrale Bank (ECB) vrijdag gezegd in een toespraak in Milaan.
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2680/Economie/article/detail/3533327/2013/10/25/Lot-eurozone-wordt-bepaald-in-Rome.dhtml

chappatte_drowned-in-lampedusa1    euro doornenkroon

suske_en_wiske_2_jpg  --zij kunnen er niet in wij niet uit

Jeroen VisserVolkskrant 24/10/2013, 14:40

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2824/Politiek/article/detail/3532509/2013/10/24/Europese-top-staat-voor-multi-miljarden-euro-vragen.dhtml

“Een multi-miljarden-euro-vraag, de plannen van Neelie Kroes en de verschrikkingen in Lampedusa beheersen de agenda van de EU-top die donderdagavond bezig is.( ……………)

Financieel armageddon Tijdens het diner schuift ECB-president Mario Draghi aan. Niet toevallig presenteerde hij gisteren het plan om in de komende 12 maanden 124 Europese banken door te lichten, voordat de ECB de toezicht op die banken zal overnemen. …….  . Als hij bij de banken lijken uit de kast haalt, wil hij een garantie dat de regeringsleiders met een oplossing komen. Anders, zo schreef Volkrant-correspondent Marc Peeperkorn vandaag, vreest Draghi een ‘financieel armageddon’.

De centrale ‘multi-miljarden-euro-vraag’ vraag is wie met geld over de brug komt mocht de balans van een bank niet in orde blijken. De EU-landen hebben eerder dit jaar afgesproken dat de staat (lees: belastingbetaler) niet meer als eerste opdraait voor falende banken. Eerst moeten de banken zelf op zoek naar kapitaal, daarna zijn de aandeelhouders de klos. Is dat niet genoeg, dan kunnen banken een beroep doen op de nationale stroppenpot – gevuld door de bankensector zelf. Maar Draghi weet dat die nationale garantiepotten minimaal gevuld zijn, als ze er al zijn. En dan komt de staat toch weer in beeld. Draghi wil dat er nu al wordt nagedacht over de te nemen stappen als banken in het komende jaar falen voor de test.”

goldman-sachs-Draghi-Monti Papademos + namen + tekst

draghi-europaus en godfather GS + tekst euro's

kuifje-tekst euro 2013 okt 26

schrijf wat je wordt opgedragen  in jpeg

Van Rompuy clown

Godfather Brando over Europa + namen

jack nicholson met kamermeisje eurotiek

blondine met banaan + Jack en WAUW! Mario

Advertisements

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL, op 19/20 augustus 2013
uitgebreid en licht herzien op 21 augustus

“Libertarians display nothing but disdain for fundamental ideas. They disparage the very idea of a fundamental idea. Libertarianism wishes to espouse an end product: liberty – while remaining oblivious to its source: philosophy. It sees no logical, ordered structure of ideas, but only a haphazard smorgasbord of notions, and feels entitled to help itself to any one, at any time, in any sequence, as the mood strikes.”

Peter Schwartz (1989:317): Libertarianism: The Perversion of Liberty

De kop: “VVD-adviseur Livestro: ‘Rutte wordt niet gehinderd door principes’ “ in de Volkskrant van 17 augustus 2013 geeft veiligheidshalve duidelijk aan dat het om een citaat van meneer Livestro gaat. Bij lezen van het stukje waarboven deze kop staat, lijkt het op het eerste gezicht onwaarschijnlijk om te denken dat Joshua Livestro het artikel van Peter Schwartz (“Libertarianism: The Perversion of Liberty”) in gedachten had toen hij deze uitspraak deed, laat staan dat hij het met Schwartz eens zou zijn – indien Livestro al bekend was met betreffend artikel.
Als ik echter lees: “Flexibiliteit is volgens Livestro weliswaar nodig om het kabinet overeind te houden” en ik denk aan Sennetts betoog over hoe die flexibiliteit volgens hem in onze kapitalistische maatschappij het individuele karakter en de maatschappelijke moraal ondermijnt (“The Corrosion of Character”), dan zou Livestro wellicht kunnen worden aangewreven dat hij het onbewust met Schwartz en Sennett eens is en dat zijn kwalificatie van zijn VVD-roerganger wel degelijk betekent wat hij lijkt te betekenen: “Rutte wordt niet gehinderd door principes”. Precies dat maakt de man tot zo’n succesvolle stemmentrekker. We leven tenslotte in het postmoderne postpolitieke tijdperk, waarin der Mensch ohne Eigenschaften agio doet.

Jammer dat in het ingezonden stuk van PvdA vicepremier Lodewijk Asscher en de Engelse publicist David Goodhart in de Volkskrant en de Britse krant The Independent, niemand schijnt te hebben geroepen: Eigen volk eerst! of: Socialist Asscher wil grenzen dicht tegen Oost-Europeanen!
Was dat het geval geweest, dan zou de beweging (let wel: de PVV is een beweging en geen partij) van meneer Geert Wilders – als we de peilingen van Maurice Waf! tenminste mogen geloven – vast niet met 30 zetels uit de bus zijn gekomen. In ieder geval hadden we nog een smeuïge krantenkop gehad. Een PvdA’er die zoiets roept, zou de verloedering van het merk weer eens onomwonden aan de kaak stellen.

“The invasion and colonization of communitas, the site of the moral economy, by consumer market forces constitutes the most awesome of dangers threatening the present form of human togetherness. The principal targets of the assault by the market are humans as producers; in a fully conquered and colonized land, only human consumers would be issued residence permits.”

Zygmunt Bauman (2003:74): Liquid Love

Onthutsend is het wel, dat uitgerekend alweer een PvdA-politicus het project Europa lijkt te saboteren, juist nu eensgezindheid onder de eurolanden zo broodnodig is. VVD’er Rutte houdt zich met zijn oproep om meer luxe consumptiegoederen te kopen tenminste nog bij merksyntone kretologie, terwijl die zogenaamde bescherming van de Nederlandse werknemers van Asscher zo flinterdun dubbel-doorzichtig is dat het de aandoenlijkheid voorbij schiet en genant in de wind wappert. Kom er gewoon vierkant voor uit dat het project Europa uiterst ongelukkig en onverantwoord krakkemikkig in elkaar steekt en we daar de wrange vruchten bij karrenvrachten van plukken. Waarom we de wanhopige vlucht naar voren schijnen te moeten blijven kiezen, is aan de gewone burger die structureel voor de kosten opdraait, niet uit te leggen. Die burger voelt zich cynisch uitgebuit, ordinair kaalgeplukt en schaamteloos leeggezogen. Die burger ziet, ondervindt, merkt en ervaart namelijk dat zijn spaargelden verdampen en dat zijn pensioen wegsmelt. Hij ziet hoe de haarvaten van de samenleving verstopt raken door het aankoeken van steeds dikkere lagen managers. Die managers claimen dikke salarissen en het enige wat ze doen is de boel nog stroperiger, nog ingewikkelder en vooral nog duurder maken. Hun salarissen-met-bonus moeten tenslotte ergens van worden betaald. Het Nederlandse maatschappelijke middenveld is wat dit aangaat een Sodom en Gomorra aan het worden: de ene ladenlichtende fraudeur na de andere plugt zich er als een bloedzuiger in de staatsruif van de publieke middelen. Met zo’n positie belonen politieke kongsi’s ook hun clubgenoten; zij hebben de banen verkaveld en onderling verdeeld en distribueren de respectieve postjes, ten laste van de publieke middelen. In het Angelsaksisch heet dit cronyism.

Ergens op een plek die Brussel heet en op andere vergelijkbare virtuele plaatsen (loci, topoi) wordt er zoiets als een Verenigd Europa in elkaar gestoken, zeggen ze. Alweer door managers, voor wie het project Europa een grote snoepwinkel en lucratieve banencarrousel is. De burger krijgt toegetoeterd dat zij solidair moet zijn met vreemde mensen ver weg, terwijl zij dag in dag uit aan den lijve ondervindt dat het hier bij haar steeds meer ieder voor zich is. Luister maar naar Rutte & kompanen, kijk naar Asschers laatste move: West-Europa voor de West-Europeanen! Een paradoxale boodschap die, zoals Pavlov met honden bewees, schizofrenie veroorzaakt. Een verenigd Europa is bij dit alles zeker niet gebaat. Terwijl we dat meer dan ooit oooh zo nodig hebben, lijkt de politieke paljassen niets te dol om het project Europa te saboteren en te torpederen.

“(H)et is vooral Homerus geweest die de andere epische dichters heeft geleerd op de juiste wijze onwaarheden te beweren. Zijn kunst bestaat hierin dat hij gebruik maakt van de menselijke neiging om valse conclusies te trekken.”

Aristoteles (335? BC; 60a18): Poëtica

Asschers move maakt het eens te meer pijnlijk en duidelijk zichtbaar dat de huidige constructie van het project Europa op z’n zachtst gezegd aan alle kanten rammelt en in z’n voegen kraakt en knarst. Asscher stelt een deeloplossing voor die op zich niet onaannemelijk lijkt te klinken (wel onsympathiek, maar misschien zelfs niet onlogisch). In het geldende kader past Asschers idee echter helemaal niet en binnen dat vigerende kader detoneert zoiets als naïef, onbetrouwbaar en inconsistent. Moeten politici met zulke ideeën aan het roer staan van dit zwalkende, kompasloze en lekkende narrenschip, in deze woelige en verraderlijke wereldzeeën?
Hoe kun je het rijmen om duizelingwekkende sommen gelds te blijven overmaken naar landen als Griekenland – dus een transfereconomie in stand en aan de praat te houden – en tegelijkertijd de grenzen willen sluiten tegen werknemers uit nieuwe (aspirant-/semi-) eurolidstaten? De gedebiteerde smoes luidt dat Nederlandse werknemers uit de wind moeten worden gehouden, met name zzp’ers en laaggeschoolden – potentiële PvdA stemmers dus. Een cynische smoes, want diezelfde Nederlandse werknemers zien hun spaargelden verdampen (richting Griekse bankiers en andere gladde gluiperds?) en krijgen het onverbloemd voor hun kanes dat ze zich loyaal hun pensioengelden moeten laten ontfutselen in het belang van Europa dat immers ook hun belang zou zijn. Kortom, het recept luidt: permanent pompen en langzaam maar onherroepelijk samen verzuipen. Zo’n politieke poppenkasterij en fratsenfoezeliritis voedt en vergroot slechts het toch al substantiële ressentiment.

De gefrustreerde burger weet natuurlijk drommels goed dat ‘ie met meneer Wilders en zijn PVV ook geen stap verder komt, maar zo lang de gevestigde politieke merken die burger voor simpel, achterlijk en dom verslijten, zal die burger zich zo gedragen door zijn kont tegen de krib te gooien en Van Speijks dan-liever-de-lucht-in! als motto prefereren.
Door op een beweging als de PVV te stemmen, krijgt die burger op zijn minst nog de illusie dat zij – net als een astrante peuter van drie jaar oud – tòch ook een eigen willetje heeft en zich niet alles hoeft te laten gezeggen. De merken VVD en PvdA zouden volgens de peiling van meneer De Hond nu bij verkiezingen een verlies van 45 zetels voor de kiezen krijgen. De DOW Jones en Foetsie zijn er niets bij.

“Flexible specialization suits high technology; thanks to the computer, industrial machines are easy to reprogram and configure. The speed of modern communications has also favored flexible specialization, by making global market data instantly available to a company. ( ) ( )
The most strongly flavored ingredient in this new productive process is the willingness to let shifting demands of the outside world determine the inside structure of institutions. All these elements of responsiveness make for an acceptance of decisive, disruptive change.
( ) ( )
Time’s arrow is broken; it has no trajectory in a continually reengineered, routine-hating, short-term political economy. People feel the lack of sustained human relations and durable purposes.”

Richard Sennett (1998:52,98): The Corrosion of Character

Lectuur:

Aristoteles (384-322 BC) (2012/1986): Poëtica / Amsterdam: Athenaeum – Polak & Van Gennep / ISBN 978 90 253 0207 8 (vertaling: N. van der Ben en J.M. Bremer)

Grieks – Engelse uitgave: S.H. Butcher (1951): Aristotle’s Theory of Poetry and Fine Art / New York: Dover / ISBN 0-486-20042-6

Voor de teleologische drive en het richtingzekere momentum dat dit Europa-project zo node ontbeert, zie o.a. de Nicomacheasche ethiek

Zygmunt Bauman (2003): Liquid Love. On the Frailty of Human Bonds / Cambridge, Oxford, etc.: Polity Press – Blackwell / ISBN 0-7456-2489-8 (pbk)

Peter Schwartz’ stuk staat in Leonard Peikoff – editor (1989): The Voice of Reason. Essays in Objectivist Thought van Ayn Rand / New York, London etc.: Penguin – Meridian Books / ISBN 0-452-01046-2. Libertarianism: The Perversion of Liberty staat op p. 311-333.
Het gaat om een sterk verkorte versie van een artikel uit 1985, dat werd gepubliceerd in The Intellectual Activist.

Richard Sennett (1998): The Corrosion of Character. The Personal Consquences of Work in the New Capitalism / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-31987-3 (pbk)

Richard Sennett (2003): Respect in a World of Inequality / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-32537-7 (pbk)

Richard Sennett (2009/2008): The Craftsman / London, New York etc.: Penguin / ISBN 978-0-141-02209-3 (pbk)

# P.S. #

Zie Susan Watkins (editor of New Left Review) over het “project Europa” in de laatste London Review of Books No. 16 – 29 August 2013, pages 17-21

Citaat uit haar (review-)artikel Vanity and Venality (= ijdelheid/verwatenheid/hier ook: grootheidswaan en de vatbaarheid voor corruptie/omkoping/morele kwetsbaarheid):

“A single currency might have worked for the core group of closely aligned economies – France, Germany, the Benelux countries – envisaged in the Werner Plan. Instead, the architecture of the Eurozone, concocted in response to the fall of the Berlin Wall, became fatally entangled with the project of EU enlargement.
As it took shape from the mid-1990s, the single currency became available to any country that could claim to meet the minimal convergence criteria, in a spirit of geopolitical expansionism strongly backed by Washington and London. The result, as the vanity of the leading continental powers combined with the venality of the smaller ones, was a heterogeneous group of 17 economies, with divergent dynamics, tied to a uniform exchange rate and enjoying a shared credit rating.
Rather than helping them converge, the common currency exacerbated the underlying differences between them. Domestic manufacturing in the Mediterranean countries was squeezed by Chinese imports at the lower end – textiles, ceramics, leather goods – while German companies gained an increasing market share at the upper end: cars, chemicals, machinery. At the same time, the easy credit of the globalisation bubble created the illusion that Europe was equalising upwards, as southern consumption was fuelled by northern banks’ cross-border lending.”

(bijgevoegd op 22 aug. 2013)

Sébastian Menninga in Trouw − 13/08/13, 15:00

De Britse premier David Cameron heeft een droom. Hij wil het Amerikaanse succes met schaliegas evenaren. Dan zal Cameron nog veel scepsis moeten overwinnen, maar de premier heeft er vertrouwen in dat de Britten ‘massaal achter het winnen van schaliegas gaan staan’ als blijkt dat het gas winst voor de economie oplevert en het milieu geen schade zal lijden.

De droom van Cameron zal de inwoners van de stad Balcombe een worst wezen. Zij verzetten zich al twee weken tegen het boren naar schaliegas en olie. De discussie over deze blokkade is de directe aanleiding voor het oplaaien van het slepende debat over schaliegas

Net als in de Verenigde Staten hoopt Cameron met schaliegas de energierekeningen voor huishoudens en bedrijven omlaag te krijgen. Daarnaast zijn er in de VS door de nieuwe technologie ook nog eens tienduizenden nieuwe banen ontstaan. De premier zou dan ook graag zien dat de Britten het winnen van schaliegas massaal zouden omarmen.

( ………… ) ( …………)

jerry mager  –  13/08/13 15:33

Laat meneer Cameron en zijn ganse familie per onmiddellijk boven het grootste Britse schaliegasveld gaan wonen. Zodoende kan hij zijn patriottisme en nobele bedoelingen bewijzen. Concurrentiebestendig, economische groei, banen en de hele verder sleetse reut, ze rollen automatisch en gladjes uit de argumentenfabrieken, het kan niet missen.

Bakkers en bankiers
Column Joris Luyendijk (woe. 20 02)2013 in De Standaard van donderdag 21 februari 2012

# ingekort, zie De Standaard voor volledige versie

Stel dat de bakker bij u om de hoek hetzelfde verdiende als een zakenbankier; honderdduizenden euro’s per jaar. Dan zouden bij u in de buurt andere mensen ook een bakkerij beginnen, toch? Ze zien de dikke auto van de bakker en denken: ga ik ook doen. Grote winsten trekken nieuwe spelers aan, wier concurrentie de prijzen (en dus salarissen) naar beneden drijft. Dat is marktwerking.

Stel nu dat de bakker bij u om de hoek brood verkocht van dezelfde kwaliteit als de woekerpolissen of subprime-hypotheekproducten die zakenbanken de afgelopen decennia met zoveel succes wisten te slijten. Dan zou u die bakker voortaan mijden, toch? En met u de rest van de buurt. De bakker zou failliet gaan want wie slecht presteert, verdwijnt. Ook dat is marktwerking.

Dus waarom zijn de zakenbanken die een cruciale rol speelden bij de crisis niet verdwenen? Waar zijn de nieuwe zakenbanken? En waarom verdienen de mensen in die zakenbanken nog steeds zoveel geld? Als het was gegaan om giftig brood in plaats van giftige leningen zouden slachtoffers de bakker hebben aangeklaagd, en bedolven onder schadevergoedingen. De bakkerij was dichtgegooid, toezichthouders voor broodkwaliteit waren vervangen en nieuwe bakkerijen zouden met een schone lei beginnen. Na twintig maanden boren in de financiële sector lijkt me dit de centrale weeffout in het bestel: er is geen marktwerking en dus geen zelfcorrectie aan de top van de vrije markt. ( ) ( ) Terug naar ons bakkertje. Een zakenbankier anno 2013 is als een bakker die zeker weet dat hij de enige in de buurt zal blijven. Hij weet ook dat de kwaliteit van zijn waar wordt beoordeeld door een instantie die financieel van hem afhankelijk is, terwijl toezichthouders weinig begrijpen van brood en bovendien van politici te horen krijgen dat ze het rustig aan moeten doen; de mensen kunnen immers niet zonder brood. Waarom zou die bakker zichzelf geen tonnen salaris geven? Waarom zou hij geen zaagsel door het brood mengen?

Nu kun je zeggen: opbreken die handel. Maar dan stuit je op de tweede centrale weeffout in ons bestel: het financiële kartel opereert op wereldschaal, terwijl de tegenkracht moet worden georganiseerd op nationaal niveau. Ja, een land kan besluiten zijn zakenbank op te knippen. Maar dan worden de lucratieve delen opgeslokt door andere zakenbanken van elders, die daarmee nog groter worden. Dat lijkt mij de grote vraag voor de EU. Met 27 landen kun je weliswaar een vuist maken tegen het mondiale financiële kartel, maar hoe voorkom je dat de EU wordt ingekapseld en gecoöpteerd zoals is gebeurd met de Britse en Amerikaanse politiek?

Waarmee we komen op de vraag waarop de believers in globalisering geen antwoord lijken te hebben: kun je überhaupt een mondiale financiële sector hebben zonder mondiaal toezicht? En mocht dit komen, wie controleert dan weer die controleurs? ( )

Reacties

Op 21 februari 2013, zei Jerry Mager:

Wat lees ik nu!?: “Dat lijkt mij de grote vraag rond de EU: met 27 landen kun je een vuist maken tegen het mondiale financiële kartel.” Een vuist maken, als EU?! Indien dat zo zou zijn, dan waren de huidige problemen subiet van de baan en vermoedelijk nooit ontstaan! Het oude beeld van de Romeinse fasces cum securibus – o ja, die ene pijl kun je breken, maar een bos pijlen niet. Ik geloof trouwens dat de financiële sector al lang mondiaal en grenzenloos (in alle opzichten, maar vooral wat ‘greed’ betreft) opereert, vandaar de bloeiende initiatieven van regionale munten (‘Torekes’ en ‘Noppes’ en het idee van de ‘Civic’ van Lietaer). Een onwezenlijk idee, dat je via en door legaal geld toch stiekem en voortdurend bestolen kunt worden. Trouwens, bij Kruidvat en Blokker liggen de dvds over Wall Street (Michael Douglas) momenteel in de aanbieding. ‘Inside Job’ enige tijd terug ook weer.

Op 21 februari 2013, zei Luuk de Waal Malefijt:

De auteur heeft gelijk. Het geld wordt al tijden gemaakt door private instellingen wat tot inherente ongelijkheden in crises leidt. Wat hij helaas niet heeft genoemd is de oplossing hiervoor die ook in 1930 al bekend staat als het ‘Chicago plan’, dat onlangs is aanbevolen door een working paper van het IMF: neem het privilege van geldcreatie af van banken door fractioneel reserve bankieren te verbieden en zelf een schuld- en rentevrije munt in te voeren. De Ons Geld beweging beoogt dit in Nederland voor elkaar te krijgen onder de paraplu van Stichting Ons Geld. Dit is een zusterbeweging van de Positive Money beweging in Engeland, de Monetary Reform Party in Amerika, Sensible Money uit Ierland, en Monetative uit Duitsland en Zwitserland. Sluit je aan en vecht mee op www.onsgeld.nu

Op 22 februari 2013 reageert Jerry Mager op Luuk de Waal M.:

@ Luuk ik heb je website bezocht, daarop zijn enkele belangrijke documenten bij elkaar gebracht. Ziet er goed uit. Het initiatief vind ik loffelijk – net als de C1000-beweging van David Van Reybrouck. Doen je al samen? Het zal vooreerst vooral symbolisch blijven, vrees ik, want de tegenmacht van de gevestigde belangenpartijen enorm en geld is al lang een zelfstandig, industrieel vervaardigd, product geworden (NB de 14 page special in the Economist over Offhore Finance). Ndlse pensioenfondsen hebben net hun uitbetalingen verlaagd en prompt lanceert PvdA-vice-premier Asscher een campagne over contracten voor inwijkelingen – de geëigende afleidingsmanoeuvres. Goed dat ik jullie initiatief hier in DS onder ogen krijg. In Ndlse kranten kom je waarschijnlijk niet aan het woord? Een caveat: kijk naar ‘Beter Onderwijs Nederland’ en waak ervoor dat je niet net zo’n zachte dood sterft. Die vraag van D66-Pia Dijkstra op je site vind ik exemplarisch! Ik word alvast lid voor een jaar.

Op 22 februari 2013 omstreeks 11:14, zei Marlies H.:

zakenbanken met een bakker vergelijken is wel heel erg kort door de bocht, en naar mijn mening vrij populistisch. Een investeringsproduct ga je toch niet vergelijken met een consumptieproduct? Dit artikel lijkt me eerder een gevolg van innerlijke frustratie. Verboden hormonen in vlees/vis, schadelijke chemische producten in kleding, bedorven paardevlees in pastaproducten … dat is zorgwekkend, want levensbedreigend … te meer dat je niet krijgt wat je ter goeder trouw denkt te kopen, nl. veilige producten. Als cliënt bij een zakenbank weet je wat je belegging opbrengt of niet, méér, ook al is het resultaat slecht, het zal niet levensbedreigend zijn. … Indien op heden dezelfde zakenbanken als vijf jaar geleden bestaan, betekent dit misschien dat de cliënten toch niet zo ontevreden zijn. Men kan toch bezwaarlijk iemand verbieden cliënt te blijven bij een bank? Dit artikel lijkt me een drogreden om onterecht rijkdom te associëren met bedrog. De slechte rijke en de goede arme!

Op 22 februari 2013 reageert David P. op Marlies H.:

U gaat zelf ook even kort door de bocht. Waar de auteur op doelt is dat ondanks het falen/te kort komen van die sector, zij daar niet de gevolgen van dragen. De sector is immers te belangrijk en zou de hele wereld in de chaos storten. Wel, indien dit systeem dan zo’n bedreiging is voor de financiële stabiliteit, dan is het misschien beter dit beest ook fors aan de ketting te leggen. Zijzelf (op een uitzondering na) bloeden toch niet, de rest van de bevolkingen mogen dat doen. De meesten van die topbedrijven/banken hebben idd van niemand iets te duchten. Ivm die clienten van die zakenbanken: zouden dat misschien doorgaans ook niet zo van die institutionele beleggers zijn, hetzelfde type dus. Ik ben de laatste om iemands rijkdom niet te gunnen, maar wat er de laatste jaren in de financiële wereld gebeurde/gebeurd is al eens serieus op het randje en erover.

Op 25 februari 2013 reageert Jerry Mager op Marlies H.:

@ Marlies, (giftige, toxic) leningen vergelijken met en behandelen als brood gebeurt nu helaas wel, omdat de taalvervuiling álles in bedrijfs-jargon verpakt. Ook een paspoort wordt mij als product verkocht door de mevrouw achter het gemeenteloket, net als een medische ingreep of een consult. Je kunt brood, net als financiële constructen, producten noemen, maar ze natuurlijk niet op (quasi) gelijke wijze behandelen. JL laat zien dat bij brood de betekenis van product operationeel anders werkt dan bij hypotheken. Een bakker die te veel ‘zoete broodjes’ bakt, maakt het niet lang. Daarentegen kunnen de jongens en meisjes in de financiële bakkerijen ongestoord hun gang gaan met hun beunhazerij van mis-baksels (het zaagsel uit hun hoofd, is hoofdbestanddeel van hun brood). Wíj moeten nu van bijna alles zelf uitzoeken of het deugt, dat kan geen mens, en dus – zo hameren de bovenbazen ons in – nemen we onze verantwoordelijkheid niet of onvoldoende en leggen de zwarte piet terug bij ons.

Column Joris Luyendijk in De Standaard van donderdag 14 februari 2013

# ingekort, zie DS voor volledige tekst

( ) Mijn vraag: zijn de cabaretiers, journalisten, presentatoren en columnisten die op dit moment het cynisme over ‘de’ politiek voeden in laatste instantie de nuttige idioten van de financiële lobby? Zo zien ze zichzelf vast niet, en wie weet zit ik ernaast. Dit is de redenering: de gedachte dat je politici nooit genoeg kon kleineren dateert uit een tijd dat ze de macht in onze samenleving hadden. Macht corrumpeert, absolute macht corrumpeert absoluut, dus hoe kleiner je politici snoeide, hoe meer ruimte de vrijheid kreeg.
Dat was toen. Nu leven we in een geglobaliseerde wereld, waarin de politiek aan de ketting ligt. Zakenbanken zijn zo rijk en machtig geworden dat ze gigantische beloningen kunnen geven aan politici die binnen de lijntjes blijven. In de Angelsakische wereld en ook steeds vaker in Europa is een baan in de politiek, bij een toezichthouder of de centrale bank geen roeping meer. Het is een opstap naar een riante baan in de financiële sector. ( )
Wat we nodig hebben, zijn geharde idealisten. Mensen die durven te formuleren wat er mis is met de financiële sector van vandaag, die kunnen uiteenzetten hoe een stabiele en morele financiële sector eruit zou zien, die vervolgens helder de stappen kunnen aangeven op de weg daarnaar toe, en die ten slotte kunnen uitleggen waarom die stappen nog altijd niet worden gezet. (En ja, wat we ook nodig hebben zijn politieke journalisten die naar zulke politici op zoek gaan).

Noem het de Goldman Sachs-test: stel je voor dat je de belangrijkste lobbyist bent van de zakenbank die het meest heeft geprofiteerd van de financiële crisis, en wiens ‘alumni’ (oud-werkemers) nu op cruciale posten zitten in westerse democratieën – van het Witte Huis tot de centrale banken van Engeland en Europa en het Italiaanse premierschap. ( )
Mijn vraag is dan: werkt cynisme over politici deze Goldman Sachs-lobbyist in de hand? Ik zou zeggen van wel. Behalve de verdwaalde ophitsers en naïeve nitwits die we kennen van radio en tv, moeten er ook politici zijn die wel degelijk zien wat er gaande is, en wat er moet gebeuren. Maar het werk van dergelijke idealisten wordt moeilijker, zo niet onmogelijk, in een verlammend klimaat van algemeen cynisme over ‘de’ politiek, waarin de geharde idealist met de nitwits en de ophitsers over één kam wordt geschoren.

REACTIES

Op 14 februari 2013 omstreeks 12:35, zei Jerry Mager:

Meneer Luyendijk draait de zaak faliekant om: het parachuteren per oekaze van de ‘Boys van Godman Sachs’ op Europese sleutelposten, dát getuigt pas van brutaal cynisme. Niet wij, de burgers, zijn cynici, maar zij, die ons allemaal ostentatief aan hun laarzen lappen en ons onze onbeduidendheid openlijk inwrijven. Hoe neutraliseer je vandaag de dag cynisme jegens politiekers? Door zoals bijvoorbeeld in Ndl. een PvdA’er op de post van Minister van Financiën te plakken, die het bestaat binnen enkele dagen, eerst grote bankiers-salarissen te verdedigen (met genant sleetse dooddoeners) om ze daarna pro forma toch maar af te keuren? Dergelijke lieden beschouwen instellingen als GS als hun ‘thuis’ en land. Een paspoort is voor hen hooguit een reisdocument, een schaamlap, en dient eventueel als identificatie om bij een bankkluis te kunnen. Tja, wat moet je ermee, nietwaar? Toch maar steeds opnieuw naar die stembus blijven huppelen? Is dat cynisch of stupide? Schrijf daar eens over.

Op 14 februari 2013 omstreeks 15:07, zei Bert L.:
Dus als iemand vanuit een politiek overheidsorgaan naar een grootbank verhuisd is het slecht. Als iemand van een grootbank verhuist naar een overheidsorgaan … dan is het ook slecht. Tweede punt: hoe kan de kiezer de poliekers dwingen de juiste beslissingen te nemen als de economische kennis van de 4 de macht zo klein is? En hoe ethisch is het het ridiculiseren van politiekers aan te kaarten en zelf uw garen te spinnen op het demoniseren van de werknemers uit de financiele wereld? Qua lobbyen .. enkel nog voor NGO’s en vakbondsbewegingen?

Op 14 februari 2013 omstreeks 15:39, reageert Jerry Mager op Bert L.:

Het overspringen (als een luis van gastheer naar gastheer) in deze biotopen laat zich voor mij steeds sterker vergelijken met de klassieke scheiding der drie machten, zoals we die nog steeds – tenminste formeel en met de mond – belijden en praktiseren sinds de trias politica van Montesquieu, en veel eerder: reeds bij de Romeinen. U kent kardinaal de Richelieu, die kerk en politiek helemáál niet scheidde. De Verlichtingsmythe laat velen nog steeds geloven in die staatsinrichting. Tegenwoordig is de inwisselbaarheid alleen groter geworden via het fenomeen ‘manager’, dat geslachtloze fenomeen, dat volgens de moderne mythologie álles kan managen, los van ideologie en louter vanuit het instrumentele, onpersoonlijke, efficiency- en winstdenken. De mennudjur schoeit alles op de leest van ‘het bedrijf’ en bezigt overal hetzelfde koeterwaals: producten, opbrengsten, winsten en meer van die loze termen die pure nonsens zijn als ze buiten de geëigende context worden gehanteerd. Verwoestend.

De nuttige luis in de pels
door Ian Buruma in De Standaard van vrijdag 08 februari 2013

Wordt in Groot-Brittannië mogelijk de vraag gesteld of de Britten wel tot Europa willen behoren, dan klinkt ook in Europa de vraag of ze de Britten er wel bij willen. Ian Buruma knikt alvast van wel: de kritiek van over het Kanaal is een broodnodige vertolking van de weerstand tegen de EU-planners.

# ingekorte versie – zie DS voor volledige tekst

Veel mensen in het Verenigd Koninkrijk vinden dat hun land de Europese Unie nergens voor nodig heeft. Leden van de UK Independence Party en ook een heleboel eurosceptische Conservatieven denken zelfs dat Groot-Brittannië het op eigen houtje beter zou doen. Zij dromen van Groot-Brittannië als een soort Singapore van het Westen, een commercieel machtscentrum dat uit de Londense City zou worden bestuurd.
( )
Wil Europa de Britten wel?
Maar er is ook een andere vraag: hoeveel Europeanen willen dat Groot-Brittannië in de EU blijft? Het antwoord hangt gedeeltelijk af van de nationaliteit. De kleinere noordelijke landen, zoals Nederland, hebben Groot-Brittannië altijd bij de club gewild. Zonder de Britten zouden ze immers naar de pijpen van Frankrijk en nog meer naar die van Duitsland moeten dansen. Maar naarmate de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog vervaagt, voelen meer en meer mensen in Nederland en Scandinavië zich behaaglijk onder de machtige Duitse vleugels. Toch zou Duitsland zelf zijn Britse partner liefst behouden, om niet alleen te staan tegen de landen van de Middellandse Zee. Cultuur blijft belangrijk. En de Duitsers hebben veel met de Britten gemeen, meer dan met de Grieken of zelfs de Italianen. (  )
Maar cultuur en nationaliteit of zelfs gaullistisch chauvinisme kunnen niet alles verklaren. De pro- of anti-Britse gevoelens in Europa hebben een sterke politieke dimensie. De Fransen die verklaarden dat ze Groot-Brittannië graag uit de EU zouden zien vertrekken, waren grotendeels links, terwijl veel mensen die het tegendeel vonden veeleer rechts waren. Het waarom is niet helemaal duidelijk, maar heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat je aan de rechterzijde ook neoliberalen vindt, die de Britse visie op de bedrijfswereld en de vrije handel delen.

Het eenheidsideaal van Monnet 
Zoals al hun geestesgenoten zijn de Franse linksen voorstanders van een grote mate van staatscontrole over de economie en van technocratische in plaats van liberale oplossingen voor sociale en economische problemen. ()Monnet en de andere Europese technocraten waren geen tegenstanders van democratie maar leken er in hun ijver om de natiestaten van Europa te verenigen vaak weinig oog voor te hebben. De Eurocraten wisten wat het beste was voor de burgers van Europa. Ze wisten wat er moest gebeuren. Te veel publiek debat, te veel inmenging van de burgers en hun politieke vertegenwoordigers, dat zou alles alleen maar vertragen. Vandaar de typische EU-taal over ‘niet te stoppen treinen’ en ‘onomkeerbare beslissingen’. De burgers worden niet verondersteld de wijsheid van de grote planners in twijfel te trekken.
(  )
Zandkorrel in de EU-machine
Toch zou het fout zijn de Britse twijfels over het Europese eenheidsstreven te negeren. ()De Britse weerstand tegen grootse Europese plannen is de democratische zandkorrel in een machinerie die – met de beste bedoelingen- autoritair zou kunnen worden. Hij moet het noodzakelijke tegengewicht vormen voor het utopisme van de technocraten.( ) Daarom heeft Europa het Verenigd Koninkrijk nodig: niet als een offshore financieel en handelscentrum, maar als een lastige, kritische en koppig democratische partner.

* * *

Wie is Ian Buruma? Doceert democratie, mensenrechten en journalistiek aan Bard College.

Wat beweert Buruma? De Britse twijfels hebben hun nut. Het doet de democratie geen kwaad dat af en toe iemand dwars op de sporen gaat liggen van de ‘onstopbare trein’ Europa.

REACTIES

Op 08 februari 2013, zei Jerry Mager :

Zand in de raderen is geen bijster constructieve rol. Typerend voor het project Europa, deze functieomschrijving. De keuze die IB biedt lijkt op een keuze tussen drie soorten muziek: Brits, Duits of Frans pijpen – de Schotse doedelzak blijft buiten gehoor, hoewel daar toch de meeste pijpen mee gemoeid zijn. Wie garandeert dat Britse Eurocraten minder Eurocratisch zullen worden dan die andere landslui? Hun ingebakken xenofobie, chauvinisme en aangeboren nationalisme misschien? Zijn dat begerenswaardige eigenschappen om een Europa mee te stichten? Eurocratisch op z’n Brits, maar vooral Eurocratisch, want zodra de lui in Brussel zitten, of daaruit hun (lucratieve) inkomens hoofdzakelijk trekken, zijn ze “Europeaan”, ongeacht hun herkomst. Buruma’s speculaties over de respectieve volksaarden zijn onderhoudend om te lezen, maar ik houd het vooralsnog op eigenbelang en hebzucht als universele motivatie. Ik ben vóór Europa, but easy does it, doucement und immer mit der Ruhe, dozo arrigato.

Op 08 februari 2013, zei Jerry Mager:

P.S. De spoor-metafoor wint almaar aan actualiteit en prangend belang, gezien de ‘ontsporingen’ in België en Nederland waar het onze sporen betreft – en niet alleen onze spoorwegen. Ooit deed een anecdote opgeld over een Brits persoon die zelfmoord wilde plegen door zich aan een Britse spoorrails vast te ketenen. De clou was dat ze inderdaad omkwam, maar van honger, want er kwam geen trein voorbij. Met die voortdenderende Eurotrein (elke maand van Straatsburg naar Brussel en vice versa, tegen absurde kosten, dat motiveert óók! ) moeten we uitkijken dat we niet geheel ongewild aan dat naargeestige spoor vastgeketend raken. British Rail verdient dan inderdaad de voorkeur. Voor hoe lang nog, want Nederlandse NS-managers zijn naar verluidt al koortsachtig actief op die ‘markt’. Laat ze toch in vredesnaam eerst thuis eens alles op de rails krijgen, hebben en houden.

Op 08 februari 2013 omstreeks 08:20, zei Eddy Verhaeghe:

Buruma slaat nagels met koppen. Er moet dringend wat gedaan aan de democratische legitimatie van het Europese bouwwerk (de Europeanen moeten meer betrokken worden bij de besluitvorming, ev. via referenda). Er moet dringend nagedacht worden over de manier waarop aan de verbreding (denk o.a. aan de toetreding van nieuwe lidstaten) & de verdieping (zie o.a de ondoordachte invoering van de €) van de EU gewerkt wordt. Het utopisme van Europese politici en het Europese technocratische & bureaucratische apparaat zijn o.a. mede zoniet de hoofdoorzaken van het debacle met de €. Er moet opgehouden worden met het de bevolking schrik aanjagen als een of ander nieuwe stap ‘voorwaarts’ niet willens nillens aanvaard wordt. Zelfs het einde van de € hoeft niet het einde van de EU te worden. Last but not least kan het niet dat wie voor Europa werkt dat quasi belastingsvrij & aan hogere weddes dan in vergelijkbare functies kan doen. Europese Mandarijnen & apparatchiks zijn maar burgers zoals wij.

Op 08 februari 2013 omstreeks 10:41, zei Gilbert Haelewyn:

Wanneer politici niet in staat zijn om bepaalde toestanden in te schatten,ondanks ze een leger van adviseurs tot hun beschikking hebben,hoe wilt u dan,dat een gewone burger langs een referendum zegt,welke beslissingen er dienen genomen worden.Niet iedereen is een fiscaal of sociaal specialist.Bij een referendum zullen er voor-en tegenstanders zijn,dikwijls naargelang hun eigen positie.Die zullen dan van uit hun machtspositie de gewone burger bewerken met ‘populistische’ slogans.

door professor Dr. Gert Peersman. Universiteit Gent. Financiële economie.
De Standaard, dinsdag 22 januari 2013

# ingekort, zie DS voor full text

Het is verbijsterend om het sociale overleg te volgen. Alsof de tijd een halve eeuw heeft stilgestaan. Bij vakbonden gaat het alleen over het status-quo van sociale verworvenheden en (gemiste) hogere lonen boven op de index. Werkgevers zijn geen haar beter. Via een goed uitgekiende lobby- en mediacampagne hebben ze de mantra van te hoge loonkosten tot voornaamste staatsprioriteit verheven. En dan is er de alsmaar terugkerende hete aardappel arbeiders-bedienden. Spontaan denk ik dan: zet die plaat toch af! We leven in de eenentwintigste eeuw. ( …………………. )
Denken dat je dit met besparingen in de overheidsuitgaven of vermogensbelastingen kan opvangen, is wereldvreemd. Hoe je het ook draait of keert, we zullen allemaal langer moeten werken indien we in de toekomst nog een menswaardige sociale zekerheid willen hebben. Logisch. Sinds 1925 is de wettelijke pensioenleeftijd 65 jaar. Met een gemiddelde levensverwachting van 58 jaar, was men toen bij de pensionering statistisch al overleden. Onze levensverwachting is ondertussen al ruim 80 jaar, terwijl de gemiddelde effectieve pensioenleeftijd amper 59 jaar bedraagt. Het ligt voor de hand dat ons loopbaanmodel onhoudbaar is geworden. Langere loopbanen zijn de sleutel voor zowel het vrijwaren van de sociale zekerheid als de competitiviteit van bedrijven. ( ……………. )
Wanneer ik lezingen geef over de vergrijzingsproblematiek is de eensgezindheid bij alle aanwezigen opvallend. Iedereen beseft dat een ander arbeidsmarktmodel noodzakelijk is, en dat langer werken daarbij cruciaal is. Iedereen, behalve de sociale partners blijkbaar. Zij gedragen zich zoals het orkest van de Titanic door te discussiëren over de lonen en verworvenheden van een beperkte groep werkenden, terwijl het schip aan het zinken is. ( …………. )

# voor full text zie De Standaard#

Op 22 januari 2013, zei Jerry Mager:

Gert Peersman heeft vanzelfsprekend en objectief gelijk. Alleen, waarom ons nu het mes op de keel zetten en de Titanic als een roestige oude koe uit de oceaan gevist? Straks krijgen we dit zelfde riedeltje over onze fossiele brandstoffen. Daarvan kan iedereen op zijn klompen aanvoelen dat die ooit op raken. We kunnen – als we dat tenminste werkelijk willen – berekenen hoe lang nog. Geen politieker die ervan gewaagt. Integendeel: nóg groter vliegtuigen bouwen, voor nonsens-doeleinden en flutvakanties. Langer werken, okay, mits niet elke job je door de strot wordt geduwd met die Titanic-dreiging in je nek. Dát is wat mij altijd dwars maakt: de meeste mensen zijn heus redelijk en tamelijk genereus is mijn ervaring, maar ga ons niet chanteren en koejoneren. Laat de politiekers nou eens werkelijk lange termijn visie ventileren. Ook als het op het eerste gezicht impopulaire ingrepen betekent! Waarom toch altijd eerst de nood (onnodig) aan de man laten komen!? En dan schijnheilig zeggen: eigen schuld!

Op 23 januari 2013 zei Jerry Mager:

Het gebruik van de Titanic door GP kan leerzaam zijn en niet louter als leuke metafoor fungeren, wanneer u bijvoorbeeld op de site van The London Review of Books koekeloert, in het recente review-essay van Thomas Laqueur (vrij toegankelijk): ‘Why name a ship after a defeated race?’ Veel, zo niet alle, dommigheden die keer op keer worden begaan en steeds herhaald, staan hier aanschouwelijk opgesomd. Denk bijvoorbeeld aan de Titanic-achtige Euro-zone-constructie. Kennis van goede literatuur (ook fictie!) en geschiedenis blijkt steeds opnieuw noodzaak! Peuter dat echter politiekers en andere neanderthalers (de uitzondering bevestigt altijd de regel) maar aan het garnalenverstand. De vergrijzing wordt ons nu liefst als een ‘tsunami’ (een onvoorziene natuurramp, net als ‘de’ financiële crisis en ‘de’ recessie) gepresenteerd. Ongelooflijk eigenlijk. Voor hoe dom ‘ze’ ons durven verslijten.

Op 24 januari 2013, zei Jerry Mager:

Frappant om te constateren dat het stuk van Peersman sterk in dezelfde geest geschreven is als het artikel van John Lanchaster (‘The shit we’re in’) in de London Review of Books van 03.01: we zitten in hetzelfde schuitje (i.e. de Titanic) en moeten allemaal inleveren. Richard Drayton legt in de LRB 24.01 opnieuw uit (hij is niet de eerste) dat Besparingen e.d. vooral dienen om de transfer van publieke diensten en goederen naar private ondernemingen te rechtvaardigen. Wij krijgen het mes op onze keel: het kan nu eenmaal niet anders, het is slikken of stikken. Dit proces is al 33 jaar aan de gang en wordt nu versneld: ‘The price of austerity will be a long-term decline in the standard of living of the majority of the population’ en resulteert in: ‘transferring wealth from the poor and middle classes to the richest.’ Zo bezien, aldus Drayton: ‘a powerful minority might consider this success rather than ‘failure’.’

door Jerry Mager
maandag, 20 augustus 2012

“Journalism is printing what someone else does not want printed. Everything else is public relations.”
George Orwell

“Het verschil tussen links en rechts is het verschil tussen twee groepen bedriegers, waarvan de een de macht heeft. De andere heeft zelfs dat niet.”
W.F. Hermans

“If liberty means anything at all, it means the right to tell people what they do not want to hear.”
George Orwell

“Ik heb geen beter verhaal dan de euro,” beweert Volkskrant-redacteur Martin Sommer op de site van de Volkskrant d.d. 20 augustus.
Sommer beweert “om” te zijn, maar bekent ruiterlijk dat zijn baas bij de Volkskrant een stuwende kracht achter dit verhaal over de euro is geweest: “Voor de vakantie sprak de hoofdredacteur mij aan: dat vrolijke gebeuk van jou week in week uit op de euro, wat schieten we daar eigenlijk mee op? Als het anders moet, geef ons eens perspectief hoe dan wel. Laat ons zien dat Nederland beter af zou zijn zonder euro.”

Welja, doe ons maar weer een Parlementaire Enquête
Dat laatste kan Sommer natuurlijk niet. Zelfs Geert Wilders kan het niet en dan weten we genoeg. Niemand kan het trouwens. Natuurlijk niet. Straks, achteraf, vele vele jaren later, dan kan met veel goede wil wellicht een bescheiden balans enigszins worden opgemaakt. Net als de Commisie de Wit over het financiële stelsel. Dat was het dan weer. En toen?
Nederland en de rest van de euromuntunie zullen zonder de euro (dat wil zeggen, de euro: in de huidige instituties en structuren gebed) hooguit minder slecht af zijn, maar dat zal nog altijd allerbelabberdst zijn. Je kunt je echter afvragen wat een triljoen meer of minder intussen nog uitmaakt indien je daarmee op zijn minst enige richting aan het ziekmakende zwabberen en zwalken zou kunnen geven. Vooral wanneer je gewoon weet dat de oorzaken voor de ellende ingebakken zitten in de wijze waarop de huidige muntunie in elkaar is gestoken. In de euromuntunie zoals die nu bestaat en vooralsnog met pappen en nathouden door politici en eurocraten op de been wordt gehouden, is narigheid endogeen. Een belangrijk aspect van die narigheid is dat het de burger handenvol geld kost en zijn bestaanszekerheid hoe langer hoe ingrijpender aantast; denk maar aan onze pensioenen en onze spaargelden bij de banken. Bij welke bank kun je tegenwoordig je spaargeld nog wegzetten in de veilige zekerheid dat het er over een tijdje nog steeds staat en je er vrijelijk over kunt beschikken? Je werkt nu met de wetenschap en in het vertrouwen dat je later pensioen krijgt, hoe lang nog?

His Master’s Voice
Toch geeft Sommer zijn baas gelijk, want, aldus Sommer: “ … wie beweert moet bewijzen, zei Jacques de Kadt al. Ik zal het maar meteen opbiechten, vooral het laatste nummer van The Economist heeft me overtuigd: ik heb geen beter verhaal dan de euro. Lees het weekblad voor verstandige mensen en u bent ook om.”
Als inderdaad onomstotelijk geldt dat wie beweert, moet bewijzen dan konden we subiet de meeste pratende hoofden afschaffen en ze eindelijk nuttig werk laten doen. Wat de Economist betreft, maak ik me sterk dat de schrijvers van de anonieme artikelen in dat weekblad van hùn chefs ongeveer hetzelfde te horen krijgen als Martin Sommer van zijn hoofdredacteur. Ook bij de Economist moet de schoorsteen tenslotte roken en liefst volop roken. Naargeestige berichten over een naargeestige onderneming als de Europese muntunie zijn nu eenmaal niet bevorderlijk voor de koersen. Laat het orkest vooral blijven doorspelen terwijl de schuit zinkt, tenslotte zijn we met beschaafde mensen onder elkaar.
Ook “de oude Heldring” wordt door Sommer van stal gehaald, en wel huiveringwekkend: “Sterker, zoals de oude Heldring betoogt in een huiveringwekkend interview in Elsevier (7 juli), onder invloed van de verzorgingsstaat is het nationalisme de afgelopen decennia alleen maar sterker geworden.”

Nationalisme, door incompetent gestuntel met de euro
Dat mag “de oude Heldring” gerust betogen, over die verzorgingstaat en het nationalisme, maar afgezien van de causaliteit die de oude Heldring aanbrengt, wat denkt hij dat het gehannes met de eurozone bewerkstelligt en aanricht? Minder nationalisme soms? Sterker, volgens mij werkt dit groteske gestuntel met de euro alleen maar nog meer nationalisme in de hand. Nog sterker, het wakkert uiterst ongure vormen van natonialisme aan, want er bestaat nationalisme en nationalisme.

Sommer, nog steeds bij Heldring op schoot neem ik aan: “Nu gaan de inkomens vanwege de crisis achteruit. Tel daarbij een forse Europese kostenpost op. Politici hebben geen woorden voor achteruitgang, kun je weer vaststellen bij het begin van de verkiezingscampagne. Als de politiek de juiste woorden niet kan vinden, hoe moet het dan met de daden?”
De crisis, nog zoiets: intussen is de crisis, ook wel de recessie geheten, getransformeerd tot een volkomen objectief gegeven, een natuurgebeuren waar niemand iets aan kon en kan doen en waarvan niemand de oorzaken ook maar begint aan te pakken, want het komt immers gewoon over ons.
Sommer sluit af met de vaststelling dat “we” doorgaan met de euro en geeft daarmee Heldring alsnog gelijk als die beweert dat Europa in een “ prerevolutionaire fase” verkeert. Revolutie is lang niet altijd verkeerd, maar wat voor een revolutie zou er volgens de oude Heldring op til zijn. Want net als met nationalisme en als met zovele andere zaken zijn er revoluties en revoluties, in vele soorten, smaken, kleuren en maten.

P.S.

Zie Ewald Engelen in de NRC van di. 21 augustus. Een citaat:

“Brussel bestrijdt de gevolgen van de private schuldencrisis met bezuinigingen en lastenverzwaringen, en laat de oorzaak – neerwaartse prijsspiraal door de ontvlechting van de mondiale kredietmachine – zo goed als ongemoeid. Verzorgingsstaten moeten van Brussel versoberen, terwijl banken, op wat bijpunten na, zo snel mogelijk naar business as usual moeten. Zo dreigt de eurocrisis uit te monden in een technocratische aanval op de verzorgingsstaat en de democratie.

Zoals Enzensberger eind jaren tachtig schreef: „Wie in Brussel wat te zeggen heeft, is niet gekozen en wie gekozen is, heeft niets te zeggen.” Anno 2012 is dat niet anders. Dat is funest voor de democratische legitimiteit van het o zo belangrijke Europese integratieproject. “

Door Abdelkader Benali (NRC 27 april 2012)

” Als kind las ik te hooi en te gras. Alsof ik nog maar één dag te leven had. Met verbazing kijk ik soms op die tijd terug. Alle edities van Suske & Wiske? Ik kende ze van voor naar achter. Nu denk ik: waarom vond ik dat toen mooi? Waar was ik mee bezig?
Dat vraag ik me ook nog geregeld af bij de Thule-trilogie van Thea Beckman. In die utopische romans beschrijft Beckman een maatschappij gedomineerd door vrouwen. Maar waarom zou je dat als schrijver doen, een utopie creëren? Daarin moet alles perfect zijn. Uit die behoefte zijn in de twintigste eeuw verschrikkelijke gebeurtenissen voortgekomen. Richt je op misstanden, denk ik nu. Dat is de voornaamste taak van een schrijver.
Naarmate ik ouder word, wordt het steeds moeilijker een favoriet boek te kiezen. Er komen er jaarlijks zoveel mooie bij. Auteurs uit mijn jeugd krijgen wel meer betekenis. Zoals Franz Kafka. Ik ontdekte hem bij toeval, in het gangpad van de plaatselijke bibliotheek. Op de grond lag een prachtig geïllustreerd boekje, letters gedrukt op glanspapier, over een ten onrechte veroordeelde man. Het bleek Kafka’s Het proces te zijn.

Aansluitend las ik De gedaanteverwisseling. Dat boek maakte een enorme indruk op me. Alleen al de eerste zin van dat boek ontroerde me: ‘Toen Gregor Samsa op een morgen uit onrustige dromen ontwaakte, ontdekte hij dat hij in zijn bed in een monsterachtig ongedierte was veranderd.’ Deze zin hakte er in. Het was een bijl tussen de wenkbrauwen. Het opende mijn verbeelding. Voor het eerst zag ik de kracht van de eerste zin. Ik voelde direct dat ik iets bijzonders in handen had.
Ik las De gedaanteverwisseling in een onzekere fase. Ik was jong volwassen en op zoek naar bevestiging, naar een baan, naar een droom, aandacht. Ik kon lachen om het gestuntel van Gregor die zijn staat-van-zijn angstvallig probeert te rationaliseren. Hij moet vooral nog op tijd komen voor werk. Dat is lastig, als levensgrote mestkever. Gaandeweg raakte Gregors ontreddering en wanhoop verknoopt met mijn eigen gevoel. Ik werd Gregor. Ik herkende mijn eigen vertwijfeling. Die kinderen die altijd zo onaardig tegen me doen, vinden me eigenlijk wel aardig, toch?

Na de vertwijfeling kwam de bevrijding. Want dat deed dit boek voor me: het bevrijdde me. In zijn monologue intérieur rationaliseert Gregor een absurde werkelijkheid. Kafka liet daarmee zien dat dehumanisatie bij jezelf begint. Wij zijn insecten in onze eigen ogen en daar beginnen de maatschappelijke problemen. Alleen de rede kan ons van dat negatieve zelfbeeld verlossen. Kafka zet de taal in als reddingsboei, als onze laatste strohalm. Een manier van overleven. Kafka leerde mij een belangrijke les: om iets te maken van het leven moet je uit bed durven te komen.
Kafka wordt altijd misantropisch gelezen. Zijn verhaal moet ons droevig stemmen. Dat is het Leitmotif: Kafka de martelaar. Max Bröd, Kafka’s vriend die de werken na zijn dood uitgaf, is voor dat beeld verantwoordelijk. Ik las Kafka meer als kinderboekenschrijver, De gedaanteverwisseling als een bizar sprookje. Ik las Kafka voordat ik Kafka las.
Bij Kafka gaat het om Gregor, om de ‘ik’. Net als in de wereld van de jongvolwassenen. Kafka schreef De Gedaanteverwisseling om de kloof tussen de ‘ik’ en de ander te dichten. Het dichten van die kloof: uiteindelijk staat dat in alle grote literatuur centraal.”

commentaar door Jerry Mager, 01 mei 2012

Meneer Benali ik vind dit: een sympathiek geschreven interpretatie en een optimistische impressie van Kafka’s verhalen.
In deze periode, met zijn herdenkingen van absurditeiten op grote schaal, is het lezen van Kafka nog niet zo’n gek idee.
Tja, maar dan schrijft u: “Wij zijn insecten in onze eigen ogen en daar beginnen de maatschappelijke problemen.” Ik kan het niet helpen, maar dat zult u – zeker in dit kader – toch vast niet bedoelen als: allemaal eigen schuld dikke bult? Alles Ungeziefer!

Bij uw filosofie van uit bed komen om iets van je leven te maken, plaats ik kanttekeningen. Ik vind hem veel te zwaar en te nadrukkelijk VNO-NCW angehaucht naar mijn smaak.
Het komt me voor dat ook Kafka uit bed komen niet dadelijk aanbeveelt voor een gelukkig leven.
Immers: zowel voor Gregor Samsa als voor Josef K. begint de narigheid in de vroege morgen, met het ontwaken en bij het uit bed komen: “Als Gregor Samsa eines Morgens aus unruhigen Träumen erwachte, fand er sich in seinem Bett zu einem ungeheueren Ungeziefer verwandelt.” & “Jemand muszte Josef K. verleumdet haben, denn ohne dasz er etwas Böses getan hätte, wurde er eines Morgens verhaftet.”
De ongelukkigen, hadden ze maar onder de dekens kunnen blijven!
Frappant dat K. – of de verteller – direct aan het begin van dit verhaal een mogelijke reden oppert voor de arrestatie van K.. Waarom zou iemand je moeten hebben belasterd om opgepakt te worden? Waarom zou je überhaupt iets verkeerds moeten hebben gedaan om voor het gerecht gesleept te worden? Dat is een absurd idee, zoals uit de rest van het verhaal duidelijk wordt.

Over Samsa schrijft u treffend: “Hij moet vooral nog op tijd komen voor werk. Dat is lastig, als levensgrote mestkever.” Inderdaad, ik zie ze ’s morgens haastig scharrelen om op tijd op hun werk te komen, die krioelende drommen mestkevers. De OV-poortjes maken het nog moeilijker, maar ook dat hoort bij de absurditeit van het leven
Vladimir Nabokov merkt ergens op dat Gregor niet beseft dat hij onder zijn schild vleugels heeft waarmee hij weg kan vliegen, uit het raam van zijn kamer. Ook mestkevers kunnen vliegen, als ze zich tenminste niet blijven inbeelden mensen te zijn.
Volgens Max Brod zou K. met zijn innerlijke rechter in de clinch liggen. U hint daar ook op: “ Bij Kafka gaat het om Gregor, om de ‘ik’.” Nou, dat geef ik je te doen. In dat geval zal menigeen zelfs aan een jaar in bed vast niet genoeg hebben.
Wat de absurditeit van ‘ Het proces’ voor mij echter helemaal opheft, is het gegeven dat K. voorwaardelijk wordt vrijgesproken – in plaats van voorwaardelijk veroordeeld. Kafka plaatst met de voorwaardelijke vrijspraak de dingen in het juiste perspectief. Niet dat de wereld daar een grein minder absurd door wordt. Gelukkig maar.

Door Ivan van de Cloot in De Standaard van dinsdag 19 juni 2012, 03h14

De Grieken maken zichzelf iets wijs als ze denken dat ze zonder inspanningen in de euro kunnen blijven. Tegelijk moet Europa zich geen illusies maken dat kleine toegevingen zullen volstaan om Griekenland aan boord te houden.

Lees het volledige artikel in De Standaard

Op 19 juni 2012, zei Jerry Mager:

Zorgwekkender dan de thans overbekende monetaire miserie, waarover we financieel-economisch (pseudo-)technisch kunnen dooranalyseren – in steeds dezelfde terminologie – vind ik zulke signalen als het wegblijven van 36 procent Griekse kiezers en dat Griekse jongeren massal op Syriza stemmen. Als er van ‘besmetting’ gesproken moet worden, dan inmiddels toch vooral een mentale ‘besmetting’eerder dan een bancaire: wat gaat er in die Griekse koppetjes om en hoe gaat zich dat zich uiten? Maar die ‘besmetting’ gaat verder dan Griekenland, want de ganse wereld kijkt naar wat zich daar voltrekt en vormt zich een opinie over het waarom, het hoe en het wanneer (wanneer zijn wij aan de beurt en waar komt ‘het’ dan vandaan?). Zo’n mondiaal maatschappelijk leefklimaat is niet kwantificeerbaar of zelfs enigermate in valide indicatoren te vangen, maar doet haar invloed wereldwijd wel degelijk gelden. De geestelijke depressie overschaduwt allengs de economische. Prozac helpt straks ook niet meer.

Op 20 juni 2012, zei Jerry Mager:

Bij het geval Griekenland zie je de Catch-22 figuur zich in vele vormen op alle niveaus van analyse manifesteren. Kort door de bocht: de Griekse politici hebben bewezen hun land alleen de dieperik in te kunnen duwen, vooral die van de Pasok. Uitgerekend die Pasok gaat triomfantelijk een regering vormen met nog een notoire politieke profiteurs-partij, om bij de eurozone te mogen blijven, lees: steungelden te scoren. Syrizia begon al met een – althans voor de eurocraten! – Catch-22, omdat ze èn de euro wilde èn niet langer gekruisigd worden door Brussel en dat mocht niet (hoewel een opdeling in zeuro en neuro vermoedelijk een werkbare uitweg kan bieden, indien er over nagedacht mòcht worden!) van de eurocraten – die deel van het probleem blijken. Had Syrizia gewonnen dan zou de Catch-22 tenminste aan de kaak worden gesteld. Straks is er een regering, maar het mysterie van Delphi is wat dat zal blijken te zijn, want volgens de klassieke Griekse logica kan het niet werken. Curieus, anno 2012!

Links:

http://www.ft.com/home/europe

http://www.bbc.co.uk/news/business-13856580

http://www.economist.com/node/21524378

http://www.spiegel.de/thema/euro_krise_2010/

http://www.presseurop.eu/fr/content/article/1967081-l-incendie-grec-menace-nouveau

http://www.bloomberg.com/news/2011-12-09/european-crisis-timeline-from-maastricht-treaty-to-fiscal-union-agreement.html